Event00 – ชีวิตที่ไม่เหมือนเดิม Part 1


 

แต่เราขอตั้งชื่อตอนนี้ว่า "วันๆของซอมบี้ก็งี๊แหละ"



 

พาโรดี้ไร้สาระเต็มเปี่ยม ตั้งแต่ชื่อเรื่องยันเนื้อหา

 

 

มโนซะส่วนใหญ่ พอจริงๆ N คุงไม่ได้ฉลาดพอจะเรียบเรียงคำได้ขนาดนั้น...

 

 

ก็....

 

 

 

เชิญอ่านได้เลยเน่อออ 

 

 

 


 

 

 

 

 


 ...........

 

 

 

หือ? ใครน่ะครับ? กลับไปเถอะครับ เรื่องของผมมันไม่มีน่าอะไรสนใจหรอก

 

 

วันๆผมก็แค่หาอะไรกิน แล้วก็นอนเท่านั้นแหละ

 

 

 

 

 

 

.........
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

[END]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้าว ไม่ใช่หรอ โอเคๆ 55555555555

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดี ผมเป็นซอมบี้ ผมจำชื่อตัวเองไม่ค่อยได้หรอก จำได้ลางๆว่ามันขึ้นต้นด้วยตัว N นี่ล่ะ

 

แต่เรื่องชื่อมันก็ไม่จำเป็นสำหรับผมหรอก เพราะเอาจริงๆซอมบี้อย่างผม

 

ค่อนข้างจะมีเมมโมรี่ในการจดจำค่อนข้างต่ำน่ะ

 

 ขนาดแค่เมื่อกี๊คิดว่าจะทำอะไรยังจำไม่ค่อยได้เลย

 

พูดง่ายๆคือ ถ้าอยู่ในระดับจำชื่อได้ ผมจะจัดให้อยู่ในแรงก์ซอมบี้อัจฉริยะแล้วกัน

 

 

........แรงก์สูงไปงั้นหรอ ........... เมื่อกี๊ผมพูดว่าอะไรบ้างนะ จำไม่เห็นได้เลย

 

 

 

ที่อยู่ของผมตอนนี้คือเมืองเล็กๆเมืองนึงกลางทะเลทราย สำหรับผมที่นี่ค่อนข้างจะโอเคนะ

 

เพื่อนๆซอมบี้ไม่มากเกินไปจนถึงขั้นที่จะต้องแย่งอาหารกัน อากาศก็อยู่ในระดับอบอุ่นเกือบตลอดเวลาด้วย

 

ถือว่าเป็นเรื่องดีล่ะมั้ง ถึงเมืองนี้จะเป็นเมืองเล็กๆและไม่ค่อยมีคนผ่านมาเท่าไหร่

 

แต่อย่างน้อยอากาศแบบนี้ก็พอมีสัตว์อย่างอื่นมาให้เรากินพอประทังชีวิตบ้างล่ะน่า

 

........ ถึงจริงๆผมจะไม่มีชีวิตอยู่แล้วก็เหอะ....

 

 

 

อือ......ตอนนี้ชักจะหนาวแล้วแฮะ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก

 

ถึงผมจะเป็นซอมบี้แต่ผมก็ไม่นอนข้างนอกแน่นอน ถึงแม้จริงๆผมจะไม่รู้สึกว่ามันหนาวก็เถอะ

 

เอ๊ะ แล้วผมรู้ได้ไงว่าอากาศมันหนาว ....... ช่างมันเถอะ

 

ผมมีห้องนอนส่วนตัวอยู่ชั้นสองของอพาร์ทเมนต์แห่งนึงล่ะ เจ๋งใช่มั๊ยล่ะ

 

ถึงจะบอกว่าตึกชั้นสูงๆมันวิวดีกว่า แต่เมืองกลางทะเลทรายแบบนี้จะชั้น 2 หรือชั้น 30

 

มันก็มีค่าเท่ากันไม่ใช่รึไง........

 

 

อาจจะแย้งว่าไหนบอกว่าซอมบี้ความจำสั้นไงล่ะ โกหกชัดๆ

 

ผมอยากจะบอกว่า...มันเป็นความเคยชินน่ะ

 

วันแรกๆผมก็จำทางไม่ค่อยได้หรอก แต่พอมาหลายๆครั้ง

 

มันก็ชินทางไปเอง ...เรียกว่ายังไงนะ... ความผูกพันล่ะมั้ง?

 

เอาจริงๆถ้าผมไม่หิว ผมก็ไม่ค่อยออกไปข้างนอกเท่าไหร่หรอก......

 

ก็อยู่ในห้องแบบนี้มันสบายใจกว่านี่นา

 

แต่ถึงจะบอกว่าสบายใจ ความจริงแล้วมันก็แค่ความเคยชินนั่นแหละนะ

 

 

 และในความเคยชินนั้นเอง ผมก็มักจะนั่งบนเก้าอี้ แล้วกดแป้นพิมพ์อยู่บ่อยๆ

 

เหมือนจะเป็นคำหรืออะไรสักอย่าง ที่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแปลว่าอะไร

 

 

 

‘แต่ก’

 

 

 

N

 

 

....

 

 

ไม่รู้แฮะ... แต่มือของผมก็พิมพ์ต่อไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆ

 

 

…..

 

….

 

 

‘แต่ก’

 

…..

 

O

 

……………….

 

อาจจะเป็นชื่อของอะไรบางอย่างรึเปล่า

 

........

 

......

 

…………….

 

 

 

 

‘แต่ก’

 

O

 

…..

 

‘แต่ก’

 

 

B

 

มือของผมหยุดพิมพ์อยู่แค่นั้น

 

 

……………………………………………

 

 

ไม่เข้าใจเลยแฮะ

 

แต่ผมก็ไม่สนใจที่ทำความเข้าใจกับมันเท่าไหร่.... เดี๋ยวก็ลืมอยู่ดี

 

ยังไงซะ อย่างน้อยมันก็เป็นวิธีฆ่าเวลาระหว่างที่รอเวลาหิวล่ะนะ

 

 

....................

 

 

 

ยังไม่ทันขาดคำเลย ผมหิวแล้วล่ะ

 

ผมลองชะเง้อออกไปมองนอกหน้าต่างดูจุดรวมพล

 

เหมือนเพื่อนๆซอมบี้ของผมกำลังรวมพลออกเดินทางไปเมืองข้างๆพอดี

 

ถ้าเกิดมีค่า Lukผมต้องมี Luk 20แต้มแน่ๆ

 

ผมออกจากห้องแล้วเดินลงไปรวมตัวกับซอมบี้ตัวอื่นๆด้วยสปีดปกติของผม

 

แล้วก็ ......... สัมภาระไม่จำเป็นหรอก ....ขนาดชื่อมันยังมี ‘ภาระ’ เลย เอาไปก็ยุ่งยากเปล่าๆ

 

.................

 

.......................

 

....................

 

ตอนนี้ฟ้าก็เริ่มจะมืดแล้วล่ะ พวกเราเดินกระโผลกกระเผลกด้วยสปีดซอมบี้มาราวๆ 3 ชั่วโมงได้

 

ถึงจะเห็นว่าพวกเราเดินช้าขนาดนี้ แต่บอกเลยว่า—

 

 

 

.....................เดี๋ยวก่อน

 

เหมือนผมจะเห็นอะไรบางอย่างในความมืด........แสงสว่าง...

 

กำลังวิ่งตรงมาทางพวกเรา

 

……..

…..

 

เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

รถวิ่งมาชนแนวหน้าของพวกเราอย่างจัง

 

ดีที่ผมมาทีหลังก็เลยยืนอยู่ข้างหลังไปตามระเบียบ

 

เท่าที่ดู.... พวกเขามีกัน 4 คน ผู้หญิง 3.. ผู้ชาย 1 ....ปืนสั้น 2 กระบอก ท่อเหล็ก 2

 

รถจี๊ปเปิดประทุน  สภาพเหมือนผ่านมาหลายสมรภูมิ .... ไฟหน้าสวยดีนะ………

 

กับพวกเราที่มีกัน 20 กว่าๆ แต่ถ้าไม่นับที่โดนชนไปเมื่อกี๊ก็น่าจะเหลือ  12

 

 

 

แนวหน้าหลายตัวที่ทำหน้าที่แทงค์โดนยิงเข้าที่สมองอย่างจัง

 

แต่ด้วยจำนวนและพละกำลังของพวกเราที่มีมากกว่า

 

ทำให้พวกเราจัดการกับพวกเขาได้ไม่ยาก ถึงแม้พวกเราบางตัวจะยอมสละตัวเอง

 

แต่พวกเราจะไม่ลืมการเสียสละของพวกนายเลย

 

ถึงแม้จะแค่ในตอนนี้ก็ตาม....

 

 

แล้วตอนนี้พวกเราก็จ้องอาหาร .....ผู้หญิง 3 ผู้ชาย 1 อย่างไม่วางตา

 

แล้วก็เกิดการแย่งชิงกันอย่างช่วยไม่ได้

 

ก็จำนวนซอมบี้ 16 ต่อมนุษย์ 4 คน มันเป็นปริมาณที่ไม่สมดุลกันนี่นะ

 

แต่ถึงแม้ผมจะหิว แต่ผมก็เป็นซอมบี้ที่ฉลาดและรู้จักควบคุมตัวเองพอ

 

ที่จะไม่ทำอะไรโง่ๆอย่างฆ่ากันเองหรอก

 

ผมมองดูเพื่อนๆที่ในตอนแรกร่วมเดินทางด้วยกัน ต่อสู้กันต่อหน้าต่อตา

 

แต่ผมไม่คิดจะเข้าไปยุ่งหรอกนะ เดี๋ยวจะโดนลูกหลงเอาซะเปล่าๆ

 

……….

 

……..

 

 

เร็วกันหน่อยสิ พวกเราหิวจริงๆนะ เดี๋ยวก็ไม่รอซะหรอก

 

............

 

……………..

 

การต่อสู้แย่งชิงอาหารดำเนินไปเรื่อยๆ

 

ในที่สุดก็ได้ผู้ชนะ........ ยินดีด้วย จะไปกันได้รึยัง

 

.............

 

ตอนนี้กลุ่มของพวกเราเหลือราวๆ ... 9

 

 

แล้วพวกเราทั้ง 9 ก็เดินทางต่อไป

 

…..

…….

 

โดนไม่สนสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง

 

…………………

 

 

 

 

สุดท้ายทุกคนก็อิ่มหนำ พากันเดินกลับถิ่นเดิม เย้

Status : Str 9 //  Agi 14  //  Vit 5  //  Int 2 // Luk 20

 

 

 

 

จริงๆเขียนเสร็จตั้งแต่ส่งประวัติล่ะ /ดอง /โดนชก

 

 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเน่อ!

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ว กำลังจะจำชื่อได้สินะ!!................................น....นู้บบบบบบบ;w;
สมเป็นนายจริงๆNคุง 55+